Twee maanden geleden ben ik verhuisd van een flatje in Leiden Zuid West naar een zolderappartement in het centrum van Leiden. In die flat in Zuid West heb ik zesentwintig jaar met genoegen gewoond.
Leiden Zuid West is een buitenwijk van Leiden uit de Wederopbouwperiode met veel flatwoningen, ruimte en groen.

De laatste jaren liep ik bijna iedere dag naar het centrum van Leiden. Niet alleen omdat ik daar vrijwilligerswerk deed, maar ook uit een groeiende, bijna dwingende behoefte om in de binnenstad te zijn.

Ik ben nu bijna tweeënzestig jaar. Ik vind het heerlijk om ouder te zijn. Carrière, status, een groot netwerk, het is allemaal niet zo belangrijk meer. Heel bevrijdend!

Met het klimmen der jaren volg ik steeds meer mijn eigen interesses in plaats van perse af te gaan op alle ontwikkelingen in de samenleving. Veel ontwikkelingen houd ik ook niet meer bij. Ik vind het nog iedere dag een vreemd gezicht om mensen te zien fietsen terwijl ze voortdurend op hun smartphone kijken. Niet dat ik daar tegen ben, maar het is mijn wereld niet, zoals ik veel bekende Nederlanders ook absoluut niet thuis kan brengen. Het gevolg is wel dat ik op een bepaalde manier een eilandje werd, ik marginaliseerde een beetje in de samenleving. Dat maakt kwetsbaar. Misschien is dat de drive waarmee ik iedere dag naar het centrum liep. Van de wijk uit de Wederopbouw naar de omgeving van de middeleeuwse Burcht en vroeg in de avond weer terug.

Zodra ik in het centrum was voelde ik me helemaal o.k. De terrassen langs het water, de drukte, boekwinkels, de openbare bibliotheek, de verschillende talen die je op straat hoort, de aankomst van nieuwe studenten ieder jaar, oude kerken, universiteitsbibliotheken, musea.

Het is vooral de cultuur en de reuring waardoor ik me geborgen voelde in de binnenstad, de binnenstad als schuilplaats. Daar moest ik zijn. Daar gebeurt het. En zoals gezegd, niet vrijwillig maar bijna als dwingende noodzaak. Zoals mensen vroeger naar de ommuurde stad gingen om bescherming te zoeken tegen de boze buitenwereld. Cultuur als een jas die je aantrekt en die je ook steeds meer nodig hebt naarmate je ouder wordt. In mijn geval tenminste.

Er komt nog iets anders bij. Op deze leeftijd denk ik wel eens aan de dood, mijn eigen eindigheid. Dat bedoel ik in het geheel niet zwaarwegend. Als het aan mij ligt word ik honderdvijftien, maar niet in Leiden Zuid West! Dat ligt niet aan die wijk. Die heeft gedurende de afgelopen jaren meer winkels gekregen, het is er schoon, minder benauwd als in het centrum en er zijn meer bomen. Nee, het is iets in mijzelf. Ik wil schuilen in de binnenstad, in de hectiek van markten, winkelende mensen, toeristen en permanent feestgedruis van evenementen op de achtergrond. En daarnaast mijn rustige appartement. Hectiek en stilte, op loopafstand van elkaar.

Volgende blog: het Muizenhuis.